وقتي با زنم
رفته بوديم تعميرگاه عشق
شمع و پلاتين مانرا عوض كنيم

يك ماشين را
چهار تا آقا آورده بودند
اوراق كنند!

آن ماشين مثل «مرسدس» بود
چراغ بادامي
با جلوبندي خورده شده
و آن چهار تا آقا
به نظر صافكار مي رسيدند!

سر دفتر
ما را روي چال برد
آچار انداخت
تا يك مهره ي بيست ساله را
باز كند
مهره ي مار داشت
زنم
يا به گردنش خر مهره بود
اين راز
همچنان سر به مهر مانده است

در آن ساعات اول صبح
در آمد يك ماه من
و حقوق مطبخي زنم
به توي لگنچه افتاد
روغن سياه طلاق
جاري شد
و زمان ريلي
آغاز

لگن پيشآب سر دفتر
نعلين
ورني پاشنه بلند آن خانم
كنار كتاني زنم
بر درگاه بود!

سنگ قبر آرزو

در رهگذر نوزده زمستان عمر

فقط

یک خاطره ی برفی

ذهنم را

هرچند به تلخی

روشن می کند و آن

روزی بود که قدم هایم را

بر روی برف های بکر

تا گور یک دوست

شماره می کردم

از اونجایی که مدیر وبلاگ گفته خودم رو نمی تونم معرفی کنم.فقط گفته که بگم اسمم یلداس!

شما میتونید منو یلداجان صدا کنید.

در ضمن جناب مدیریت خورد خاکشیر شده تو خونه افتاده!

حالش اصلا خوب نیس.براش دعا کنید.البته فکر می کنم اگه دعاتون مستجاب بشه منو از اینجا بندازه بیرون.

به هر حال فعلا باید منو تحمل کنید!

تا پست بعد بدرود

از آدمایی که میخوان مال اونا باشی اما خودشون مال تو نیستن

از اونایی که زیر بارون برات میمیرن و وقتی آفتاب میشه همه چی یادشون میره!

با تمام این حقایق اعتراف میکنم که حق با بیژن مرتضوی بود:به من چه کوچه باغ شعر سهراب؟

نظر شما چیه؟

هرکه با ما بود از ما می گریخت

چند روزیست حالم دیدنیست

حال من از این و آن پرسیدنیست

گاه بر روی زمین زل می زنم

گاه بر حافظ تفال می زنم

حافظ دیوانه فالم را گرفت

یک غزل آمد که حالم را گرفت

ما زیاران چشم یاری داشتیم

خود غلط بود آنچه می پنداشتیم