یادمان باشد اگر شاخه گلي را چيديم

وقت پرپر شدنش سوز و نوايي نکنيم

پر پروانه شکستن هنر انسان نيست

گر شکستيم ز غفلت ، من و مايي نکنيم

يادمان باشد سر سجاده عشق

جز براي دل محبوب دعايي نکنيم

يادمان باشيد اگر خاطرمان تنها ماند

طلب عشق ز هر بي سرو پايي نکنيم

من رو این داستان غیرت دارم . حتما تا آخر بخونید . آخرشه :

سوار که شدند جا مانده بود؛با دستی وبال گردنش. نشسته بود روی نيمکتی بی خيال هياهوی مسافران و عابران.شنيد که کسی گفت:((تمام شد آقا: رفتند.))شنيد اما حرکت در بدنش نبود.پس نشست همانجا روی نيمکت چوبی رنگ پريده و دستش وبال گردنش بود.

در راه که می دويدتکرار صحنه آخر،تصوير او بودکه می رفت تا تنهايی را به آغوش نگرانش باز گرداند.

- بمان!

- نمی توانم

- رفتن تو چيزی را حل نمی کند.بمان با هم حلش می کنيم.

- نمی توانم! هميشه همين را می گويی اما هيچ گاه چيزی حل نشده

- ولی آخر من و تو...

- من تصميمم را گرفته ام؛می روم.

تصوير آخرين نگاهش در قطره های اشکش مکرر شد.

- پس بگذار برای آخرين بار در آغوش بگيرمت.

دستانش را حلقه کرد دورش و جوری محکم نگهش داشته بود که انگاری اخرين چيزيست که در دنيا دارد و با رفتنش تمامی جان او را می ستانند.

در موج اشک و هق هق گريه گفت:

- باشد ،باشد ديگر نمی نويسم،قول می دهم!

- نمی توانی!می نويسی،می نويسی.

- دستم بشکند اگر ديگر قلم در دست گرفتم.نمی نويسم! بمان!

- صد بار گفتی ،باز نوشتی . ديگر...

وقتی که دستانش را باز کرد مثل قرقی از دستانش فرار کردو تا به خود بيايد رفته بود.در راه که می دويد نفس نفس می زد. به ايستگاه که رسيد سوار شده بودند. نشست روی نيمکت سبز تازه رنگ شده ای. نگاهی به آسمان انداخت.آخرين چيزی که برايش مانده بود را از دست داده بودو حال ديگر...

نگاه خشمگينی به دستش انداخت و نگاه خشمگين تری به نيمکت چوبی. لحظه ای بعد که به هوش آمد در بيمارستان بود با دستی وبال گردنش. ديگر ننوشت.نمی دانم ديروز بود يا سالها قبل. به هر حال ديگر ننوشت.

سکوت که دوباره ايستگاه را فرا گرفت بلند شد که برود.تا دم غروب فردا که بيايدو بنشيند روی نيمکت سبز رنگ پريده و به آسمان خيره شود،مسافران که جا به جا شدند اندکی بنشيند و بعد برود. کار هر روزش بود.چيزی در اين سالها تغيير نکرده بود. تا آن روز که او را ديد . با پسرکی کوچک. پسرکی لاغرو استخوانی با چشمانی درشت.دلش برای اولين بار بعد از اين همه سال يکهو پايين ريخت.

- مادر! بنشينيم روی اين نيمکت؟

- پسرم ، زود تر برويم بهتر است.

- نه مادر بنشين، من دوست دارم قطار ها را نگاه کنم. می خواهم چيزی در دفترم بنويسم.

پسرک دفتر کوچکی از جيبش در آورد و شروع به نوشتن کرد.

- باشد پسرم.بنويس! مثل اينکه اين نوشتن هيچ گاه مرا رها نمی کند.

برای لحظه ای چشمان مرد و زن در چشمهای هم بی حرکت ماند شايد ثانيه ای يا دقيقه ای. و بعد هر دوی آنها بی کلامی  به دفتر پسرک خيره شدند. 

((قطار می رود. تند می رود. اما در ايستگاه ها می ايستد.قطار هميشه حرکت نمی کند . بعضی وقتها هم از حرکت باز می ايستد.وقتی که در ايستگاه دو قطار به هم می رسند خيلی قشنگ است. من خيلی دوست دارم.))

پسرک آستين مادرش را  کشيدو با هيجان گفت:

- مادر ،مادر، به هم رسيدند ،به هم رسيدند!

و مادر که هنوز در بهت مانده بود،گفت:

- بله پسرم . رسيدند.

- مادر يادت هست گفته بودی پدر هم می نوشت؟

- بله پسرم می نوشت.خيلی هم زيبا می نوشت.

- پدرم راجع به قطار هم  چيزی نوشته بود؟

- بله پسرم نوشته بود.

- برايم بگو

- باشد . می گويم:

((قطار زندگی من

از اين سياه چاله سنگی

عبور خواهد کرد

و خواهد برد ترا

به سرزمين ياس و رازقی

قطار عمر من

تويی!

...))

و بعد بغضی در گلوی زن او را از خواندن ادامه شعر منصرف کرد. در اين لحظه صدای مرد ادامه داد:

((و تو

مسافر هميشه اين قطار

خواهی ماند

و من

تو را به جشن ماه و خورشيد

در يک روز خواهم برد

بمان کنارم

که اين قطار هرگز...

چشمان زن از اشک لبريز شد و هق هق گريه امانش نداد . خودش را در بغل مرد انداخت و جوری او را به خودش چسباند که انگاری آخرين چيزی بود که در دنيا برايش مانده بود.پسرک مادرش را با بهت نگاه می کرد و مرد غريبه را با بهتی بيشتر و زن تنها در هق هق گريه اش می گفت:

- من را ببخش، من را ببخش.

- من ديگر ننوشتم. در اين سالها هيچ گاه قلم در دست نگرفتم.

- و من تمام اين سالها با عذابی نا بخشودنی زندگی کردم.

- من ديگر ننوشتم. من بی تو ننوشتم! من قول داده بودم!

- من را ببخش،ببخش.

- اگر می ماندی هم نمی نوشتم. نمی نوشتم!

و حال بغض مرد بود که بعد از ده سال ترکيده بود و خيال بند آمدن نداشت و زن فقط می بوسيدش و اشک هايش را پاک می نمود.

نمی دانم آخر قصه چه شد. چون آخرين باری بود که از آن ايستگاه سوار   قطار شدم و به شهر خودم باز گشتم.اگر زمانی از آن ايستگاه رد شديد،يک نيمکت رنگ پريده سبز آنجاست. درست سمت راست ايستگاه. ببينيد کسی با دستی وبال گردنش آنجا نشسته است يا نه!

دختر کوچک من                 

                 شبها می خوابید

                                 همسرم راحت بود

                                      آن یکی غصه نداشت                 که بگویند به او:

                                                                                       فلانی دزد است و تو

                                                                                                        با او هم خونی.

من اگر می مردم:

                     آن یکی نمی گفت به من

                                             که تو حالا کسی گشته ای

                                                                               و دیگر با ما

                                                                                              پر پرواز نداری هرگز.

من اگر می مردم:

                    مجبور نبودم که هر روز  هر دم

                                                       رنگ بازی کنم وچرب زبانی بکنم.

من اگر می مردم:

                      خدا راحت بود

                                       که چرا اشرف مخلوقاتش

                                                                      اینقدر پست شده.

من اگر می مردم:

                    هرگز

                         مجبور نبودم برای بودن

                                                      هر لحظه دروغی گویم.

من اگر می مردم:

                    بار سنگین گناهم همین قدر می ماند

                                                                     لاقل به آن

                                                                                 معصیتی جمع نمی شد هرگز.

    من اگر می مردم:

                        مجبود نبودم نقش بازی بکنم   

                                                               برای درک مفاهیم وجود

                                                                                     دل پرواز به افلاک نداشتم هرگز.

     من اگر می مردم:

                         از نگاه کردن به آیینه

                                                  شرم نمی کردم من

                                                                        اوج بالای وجودم هرگز

                                                                                                ریشه در خاک نمی زد هرگز

من اگر می مردم:

                     روح عصیانگر من

                                موج بر ساحل هستی نمی زد هرگز

                                                                          دلم آرامش داشت

                                                                                       چون به اصل خودش بر می گشت 

من اگر می مردم:

                     در آیینه ذهن کوچک من

                                                    لحظه ای کفر و ناسپاسی نبود

من اگر می مردم:

                آفتاب سر می زد

                        گل زنبق گل نرگس لاله

                                    سر بر سینه خاک می کرد                                           

                                                     یاسمن می خندید

                                                                   گل مریم شکوفه می داد

                                                                                      مهتاب در شبها می تابید

                                                                                                                  ستاره

                                                                                                               بی شک

                                                                                              تا صبح چشمک می زد            

       من نمی دانم             

             این آدمها در گنبد دوار چه دیدند

                                                     که چنین

                                              دل به عالم خاکی بستند

                                                                         من اگر می مردم

                                                                                       من اگر می مردم...................

چقدر سخت است وقتي جواني را مي بيني که کهنه ترين لباس تو را بر تن دارد و آن بهترين لباس اوست .

چقدر دردناک است وقتي مادري را مي بيني که خراب ترين ميوه خانه تو در سبد اوست و آن بهترين ميوه مهماني اش است .

چقدر سوزناک است خنده دختر بچه اي براي عروسک کهنه در دستش و آن منفور ترين عروسک دختر توست .

چقدر اَسَفناک است دستان بيرون از چادر دختري که سياهيش بخاطر چنگ بر لباسان مردمي است که آن لباسان براي شب هاي گناه من و توست .

چقدر سنگين است درد شرم پدري براي خريد کفش پسرش که اين درد بخاطر غفلت من و توست .

چقدر آسان مي خندند مردمي که شاديشان بدليل کار و تلاش بچه ايست که زباله هاي خانه من و تو را جمع مي کند .

چقدر سخت است دل کسي که غذايش را با ولع در مقابل کيسه به دوشي که روز ها و شايد هفته ها است که غذاي گرم از گلويش پايين نرفته   .    میخورد

چه ساده اند آدماني که براي رفاه خود و به خيال درس و پول هزينه ها مي کنند و به فرنگ مي روند و کودکي بخاطر هزينه جراحي پدر شب و روز آجر به دوش مي کشد .

چه بي رحمند سياستمداراني که نازدانه هايشان در بهترين ماشين ها ميان کوچه هاي پايتخت هاي اروپا مي چرخند و استعداد هاي ما براي ادامه تحصيل شب کار مي کند و روز درس مي خواند

دختر و تو ، "شرمنده ساعت چند" اول                            ساعت حدودا چار با لبخند اول  

آدرس ، شماره ، قاصدک ،یک تکه کاغذ                 چشمک ، همان کاری ترین ترفند اول

عاشق شدن در یک قرار زیر باران                                کلی رمانتیک شد نمای بند اول

مادر ، پدر ، بی دردسر ، یک زوج خوشبخت                    فعلا مبارک باشد این پیوند اول

اما سه ماه بعد در کوران تقدیر                                 هی رو به تلخی می گذارد قند اول

دکتر : ببین خانم تمام مشکل آقاست                                  باید بمانی در کف فرزند اول

تا کی بمانم در کف فرزند اول ؟                                     از چشم زن افتاد ارادتمند اول

از کار بر می گردی و یک کفش مشکوک            آقای خوشتیپی و سانسور ... ، گند اول

اجسادشان را می بری تا خارج از شهر                          اما پلیس و میله های بند اول

آقای قاضی حقشان این بود ! – ساکت                         حکم تو اعدام است تا مانند اول

ساعت حدودا چار باشد ، پای یک دار                لعنت بر این "شرمنده ساعت چند" اول

هی پارس می کنند شب و روز در سرم

هی طعنه می زنند به اشعار دفترم

« این آب هندوانه به تو نان نمی دهد » :

دیروز با کنایه به من گفت مادرم

صد بار گفته اید چرا ول نمی کنید

خسته شدم ... خدا... به شما چه که شاعرم

اصلا ً اگر نخواست کسی زندگی کند ...

این روزها برای تو ای مرگ حاضرم

حتی بمیرم و غزلی تازه تر شوم

تا چشم دشمنان خودم را در آورم

گفتم که آدمند غزل گیرشان کنم

افسوس آدمند بلی !! خاک بر سرم

انکار می کنند مرا ، خنده دار نیست ؟

از هر جهت که فکر کنی از همه سرم

اما غزل ؛ به حاشیه رفتیم الغرض

من شاعرم همیشه ، کمی هم کبوترم

پرواز را بلد شده ام چند سال پیش

از ترس این جماعت نادان نمی پرم

شب توی شهر رسم کبوتر کشان که بود

سنگی یواش آمد و در گوشه ی پَرم...

مصراع نخست: من تو را می بوسم

در مصرع بعد هم تو را می بوسم

ایراد ندارد !به کسی چه!اصلن

شعر خودم است من تو را می بوسم!

بی دغدغه همچنان تو را می بوسم

بی بوسه عزیز!در خودم می پوسم

آنقدر به بوسه ی تو معتادم که

یک قافیه در میان تو را می بوسم

دل می شود از تو قرص با یک بوسه

احوال مرا بپرس با یک بوسه

لبهای تو نسخه ی مرا پیچیدند

صبح و شب و ظهر قرص با یک بوسه

گاهی زندگی انقدر تکراری ميشه که آدم مجبوره باز بگه:

زندگی کردن    تلف بودن        پلاسيدن       نطفه ای را پرورش دادن

برای زندگی کردن      و اين تکرار تکرار است           و من تکرار تکرارم.

به خدا اگه عاشق نبودم ميمردم.اما زندگيه عاشق دست خودش نيست

دست عشقشه انقدر بايد زنده بمونه تا عشقش بگه بسه.

از تمام روز فقط عاشق شبم چون فقط اون موقست که ميتونم بی دغدغه

با عشقت ................

از تمام روزای هفته فقط عاشق پنجشنبه هام چون فقط اونموقست که ميتونم

با خيال راحت صدای گرمتو بشنوم و واسه خنده هات بميرم.

از تموم دنيا فقط اون گوشه ای رو دوست دارم که منو تو بی هيچ کس ديگه

کنار هم باشيمو .....................

از تموم آدما فقط و فقط تو رو دوست دارم.عاشق تو ام. واسه عشقت ميميرم.

بی غرور جلوی همه ميگم دوستت دارم.اينو بفهم مهربونم.اگه نميتونی سرت

رو روی قلبم بذار تا صدای فريادهاشو بشنوی وقتی ميگه دوستت دارم

شاخه با ريشه ي خود حس غريبي دارد

باغ امسال چه پاييز عجيبي دارد

غنچه شوقي به شكوفا شدنش نيست دگر

با خبر گشته كه دنيا چه فريبي دارد

خاك كم آب شده مثل كويري تشنه

شايد از جاي دگر مزرعه شيبي دارد

سيب هر سال در اين فصل شكوفا مي شد

باغبان كرده فراموش كه سيبي دارد

چه عاشقانه زردي ست شعر پائيزي
اگر شبي ز بهار غزل بپرهيزي
چرا به يمن طلوع ستاره ها ديگر
به لاژورد افق باغ گل نمي بيزي
چرا به كوخ نشين بلا نمي گوئي
برآه تكيه مزن چون گياه پائيزي
بهوش باش كه در روزهاي زخم اندود
گره به ابر نبندي ، به غم نياويزي
پرنده هاي صدايت به ساقه توفان
فسرده اند همه در خيال پر ريزي
نشسته است زمين در خزان سرب آلود
مگر تو چله شب را رها كني ورنه
چه حاصلي ست كه با وهم خواب بستيزي؟
برادرانه بيا با نسيم دست آموز
صلا زنيم عطش را به خوان كاريزي
صلا زنيم كه در باد مي شود گل داد
به شرط آنكه بهاري ز دل برانگيزي